Η εκδίκηση του καλοκαιριού

Βαν_Γκογκ_ΣτάχιαΤα κίτρινα στάχια σαπίζουν τα βράδια

από την αλμύρα που κουβαλούν

όλοι αυτοί οι περίεργοι άνεμοι της Ανατολής.

Θυσίες χάρισμα στο καλοκαίρι

Φεύγει κι έρχεται η πυρά του δαιμονικά

Τα μεσημέρια όλοι οι ίσκιοι ανεξαιρέτως καίγονται.

Δε μιλούν, δεν κινούνται, δε συνωμοτούν.

Ζωηφόρος πλευρά.

Περπατούσαμε την ανηφόρα

ανεβαίνοντας

– με τις ψυχές μας βουβές –

κοιτώντας  πίσω

είδαμε

την κοιλάδα να βυθίζεται στην πάχνη

τα δέντρα να υποφέρουν  στα ξεφλουδισμένα τους σώματα,

τα άνθη να ευωδιάζουν στην αθωότητά τους

τα αδέσποτα σκυλιά να χαμηλώνουν το κεφάλι

Εν εκστάσει  αυτός  ο γύρω  κόσμος

κι ο δρόμος  στίβος σκληρός.

« Αγωνίζεται  το φως να μην πνιγεί  στη λάσπη»

Δεν άντεξες  την πίκρα

Των χλευασμών μες τις ωδές των πουλιών,

Έγειρες  στη συγχώρεση

Όπως σεμνά ο πελαργός 

δίνει  τροφή  το αίμα του

στους  πεινασμένους νεοσσούς του.

Κηδεστές του τελευταίου ονείρου

Πικάσο_11Παραδέξου:

Είναι το φως που τρέφει τα δέντρα,

Δε γίνεται να τυφλωθούμε περισσότερο,

έχουν χαραχτεί οι δρόμοι

Όσο να περπατήσουμε πάνω στα μάρμαρα των προγόνων,

οι αυλακιές από τα ατσάλινα, λαμπερά υνιά μας δεσμεύουν

αυστηρά μετρώντας τα βήματά μας.

Συνωστισμός μισανθρώπων

ΚένταυροιΚένταυροι ψωνίζουν γυαλικά
για να στολίσουν τα κορμιά των νυμφών στα νοητά μας δάση

Με τα κοφτερά αναρίθμητα θραύσματα, έργα των οπλών τους
αυτά τα μεθυσμένα τέρατα επέβαλαν την τελεία ακινησία στα θεσπέσια σώματα
με τον πόνο ή το φόβο του ζεστού αίματος.

Καιρός να εκδικηθούμε.

Η Μεσόγειος των νεκρών

ἐν δὲ θεείου πλῆτο πέσον δ’ἐκ νηὸς ἑταῖ ροι  (δ 514)
ἄμυδις δε τε κῦ μα κελαινὸν κορθύεται (Ι 4-8)
δουλεμπορικό_ΜεσόγειοςΑσφυκτιούν επανδρωμένα τα δουλεμπορικά των ψυχών μας
σαπιοκάραβα προορισμένα να κατοικήσουν στο βυθό
επιπλέουν όσο διαρκεί η χαρά των παιδιών στην αγκαλιά των κυνηγημένων μανάδων τους, μα,
όταν, μεσοπέλαγα, ο ύπνος βαδίσει στα τρυφερά κι ανέμελα προσωπάκια τους,
έρχεται η ώρα -σίδερα και σάρκες οξειδωμένες- να παραδοθούν στις μαύρες δυνάμεις των κυμάτων
για να ενταφιάσουν την τελευταία τους αγωνία στα τρυφερά βράχια της μεσόγειας αβύσσου.
Στις ακτές μας θρηνωδούν, κρυφά απ΄τον πατέρα τους, οι Νηρηϊδες.
Εμείς αμέριμνοι στη ζεστασιά μας
κυοφορούμε στα βλέμματά μας το θαυμασμό για όλους τους θανάτους.
31.10.2015

Ηγέτες εξ ίππων

Γαϊτης_ηγέτεςΜια περίεργη γλώσσα ψιθύρων

ηχεί από χιλιάδες στόματα

Σα φίδι γέρικο στην πολιτεία σέρνεται.

Εύκολα ξιπάζονται όσοι ηγούνται της ψιθυριστής οργής

τελάληδες αυτοί του πλήθους ταξιδεύουν

με γόνατα γυμνασμένα  για λαθραίες υποκλίσεις

στον αυτοκράτορα και στους θεούς

– αυστηρώς και μόνον εντός των ανακτόρων  φυσικά –  02.02.2015

 

Οι εταίροι έμειναν στη γη των Κιμμερίων.

taylor-sculptureΟι παλιοί φίλοι, μάλλον απόμακροι πια,

αυτοί που,  ανορθόγραφοι και δυσγραφικοί μεσήλικες,

της ασήμαντης ζωής τους διώκτες

έγιναν,

προφητεύουν – με στόμφο περίσσιο – το κακό μας.

Ταξίδεψαν πολύ,

σπατάλησαν τρόφιμα και νερό χωρίς φειδώ Continue reading

Ωδή στο θόρυβο της Ιστορίας.

Γαϊτης_Πλήθος_2Η καταιγίδα των ωραίων λέξεων
γκρεμίζει κάθε ανάγκη σιωπής.
Καινή Ποίηση φτιάχνουν οι πληρωμένοι τεχνίτες των εικόνων,
συνοδεύοντας  τις μαγικές ιαχές στην έφοδο της απληστίας.
Παιδάρια και φαύλοι φωνασκούν στην Αγορά
στα άβουλα πλήθη υπόσχονται τιμές, άδολη αγάπη με λιγοστό πονηρό λυρισμό,
αρκεί ο Ηγεμών κι οι Εκλεκτοί να χορτάσουν,
χορτάτοι να πολεμήσουν για τους πεινασμένους
κι ύστερα βλέπουμε… (18.1.2015)

Nous sommes Charlie

je_suis.charlie «Nous sommes Charlie»,
 Αν το γέλιο είναι ο θάνατος της ερημιάς
 Γελοιογραφώντας το Θεό τους, εμείς οι απελπισμένοι άπιστοι
 Κερδίσαμε τον Παράδεισο της δικής τους πίστης.
Εκδίκηση δεν θα φέρει το αίμα,
Τίσις γι΄ αυτούς: η αμηχανία στο Λαβύρινθο.
Τώρα που αναμετράται ο Αλλάχ με τη Νέμεσιν του Αριστοφάνη: «Je suis Charlie».
8 – Ι – 2015